Πότε και πως μας βρίσκει ο έρωτας;

Να ένα επίκαιρο ερώτημα, εν όψει νέας χρονιάς, ονείρων, σχεδίων, υποσχέσεων που συνήθως δεν
κρατάμε(αφού τις δίνει ο μισός εαυτός κι ούτε…) και λοιπά.
Λένε πως αν ξαναβρούμε τον (χαμένο στα απόνερα της πανδημίας και της ψηφιακής αποχαύνωσης κι
απόγνωσης)εαυτό μας, τότε το βέλος του φτερωτού θεού θα ευλογήσει την καρδιά μας.
Αλλά το θέμα, νομίζω, δεν είναι να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, αλλά να τον θυμηθούμε· αφού τα πάντα
μέσα μας , όπως λένε αιώνες τώρα οι δάσκαλοι.
Nα θυμηθούμε είναι το θέμα, αν ψάχνουμε έρωτα με ουσία.
Πως δεν είμαστε ανθρωπάκια ευνουχισμένα και χρεωμένα, αλλά Άνθρωποι· όντα εκ φύσεως
ερωτεύσιμα· όντα που άνω θρώσκουν, δηλαδή κοιτάζουν πάνω· κοιτάζουν τ’ άστρα και γοητεύονται απ’
αυτά, αν και τα πόδια τους αιχμάλωτα στον βούρκο.
Όντα με ουσία, αλλά κι απίστευτα κοιτάσματα ηδονής ανεξερεύνητα βαθιά μας είμαστε όλοι.
Όταν το θυμηθούμε και το κάνουμε πράξη αυτό-όταν ζούμε ερωτικά κι αυθεντικά το καθετί· σε
συνουσία αιώνια με την ύπαρξη και το εδώ και τώρα· χωρίς να δραπετεύουμε στο αύριο και στο χθες-
τότε θα μας ανταμώσει ο φτερωτός που λαχταράμε· ο έρωτας· που δεν είναι τελικά παρά η ποίηση της
καθημερινότητας.
Έρωτας είναι εντέλει το εμβόλιο στην μιζέρια, στην κακία και στο χαμό. Γιατί ο έρωτας που αξίζει είναι
χαρά. Και η χαρά(που το μυαλό και το εγω με χίλιους τρόπους σαμποτάρουν κάθε μέρα, ώσπου να τα
δαμάσουμε μια μέρα) είναι η απάντηση.
Που βρίσκουν όσοι ψάχνουνε και ψάχνονται ακατάπαυστα