Ερωτισμός και πανδημία

ΛΕΝΕ πως έβλαψε (και) τον ερωτισμό η πανδημία· πως μείωσε την
όρεξη, μας έκλεψε την διάθεση για έρωτα, για σεξ.
Ισχύει;
Νομίζω ναι· ο ιός έβλαψε τον ερωτισμό της εικόνας, του ιντερνέτ, της
αρπαχτής.
Αλλά τι γίνεται με τον αληθινό ερωτισμό;
Αυτόν που βγαίνει απ’ το μεδούλι σου όταν λες- είμαι εδώ και το
παλεύω, όπως μπορώ· είμαι εδώ, ψάχνω χαρά, δίνω χαρά, κάνω το
δάκρυ εμβόλιο αγάπης· ερωτεύομαι· καυλώνω με την Ύπαρξη. Μεθώ με
το φιλί σου· θεό (θεά) ανιχνεύω στο κορμί σου. Όταν σε αγγίζω,
αστράφτει φως στην Ύπαρξή μου. Έρωτας είσαι, αυτή η ανάσα που
υπερβαίνει τα σκουλήκια· ζωή που ανθίζει πλάι στο μνήμα.
Αυτόν τον ερωτισμό, τον ψυχωμένο, δεν τον αγγίζει η πανδημία. Δεν το
μπορεί
Γιατί αυτός είναι καυμός και λυτρωμός· ωδή στο χάος, που στο βάθος
κρύβει τάξη· είναι το σπέρμα του Θεού μες το κρασί σου, που το πίνεις κι
ανασταίνεσαι και δεν φοβάσαι χάρο· δεν φοβάσαι πανδημία(αν και
προσέχεις) αφού ξέρεις· όσες ψυχές κι αν απωλεσθούν, θα έρθει η
Άνοιξη· θ’ ανθίσουν τα λουλούδια-κι οι φωνές του πανικού κι οι οιμωγές
των ενδεών, των από κούνια ηττημένων, δεν μπορούν να σε γελάσουν·
ούτε το φόβο της αγέλης να σου σπείρουν· αφού με γνώση κι έρωτα
ξορκίζεις το κακό· κάνοντας έρωτα στις όχθες του θανάτου, αναζητάς
αθανασία και δεν σε αγγίζει η πανδημία·
Αφού αυτό που μας θυμίζει εντέλει είναι πως ο έρωτας κι ο θάνατος
είναι οι αλήθειες που μετράνε.